کتاب حوالی احمد اثر فائضه غفار حدادی

کتاب «حوالی احمد» نوشته فائضه غفار حدادی، با نگاهی تازه و از چهار منظر مختلف (بسیار نزدیک، نزدیک، دور و بسیار دور)، لایه‌های ناشناخته زندگی شهید احمد کاظمی را به تصویر می‌کشد.

این اثر با تکیه بر روایت‌های همسر شهید، همرزمانی چون سرداران سلیمانی و تهرانی مقدم و همچنین افرادی که تا پیش از این هرگز سخنی نگفته بودند، تصویری متفاوت از این فرمانده ارائه می‌دهد. به همین دلیل، «حوالی احمد» با سایر آثاری که درباره شهید کاظمی منتشر شده، تفاوتی آشکار دارد. در این کتاب، قهرمان داستان توسط اطرافیانش معرفی می‌شود و تصویری از احمد ارائه می‌دهد که جنگ را به خوبی تجربه کرده بود. به‌عنوان نمونه، محمود احمدپور در بخشی از خاطراتش می‌گوید: «سومین باری که او را دیدم، در جریان عملیات بیت‌المقدس و در ورودی خرمشهر بود. بی‌تردید، خودش فاتح خرمشهر بود.» چنین نگاه‌هایی در کنار فضاسازی توصیفی داستان، خواننده را به این باور می‌رساند که احمد قهرمانی بی‌همتا بوده است.

غفار حدادی در این اثر تلاش کرده تا روایتی منسجم از لحظات حماسی و شخصی شهید ارائه دهد و او را بدون اغراق، به‌عنوان الگویی شایسته برای نسل امروز معرفی کند. نویسنده در «حوالی احمد» نشان می‌دهد که شهید نیز دچار خطا می‌شده و قضاوت نهایی را به خواننده واگذار می‌کند تا قهرمانش را آن‌گونه که بوده، درک کند.

اما پرسش اینجاست: چرا شهید احمد کاظمی؟ این سردار بزرگ در سال ۱۳۳۸ در نجف‌آباد اصفهان متولد شد و مانند بسیاری از جوانان آن دوران، در مسیر تحصیل بود که جرقه‌های انقلاب اسلامی او را به مبارزه با رژیم پهلوی کشاند. در اوایل سال ۵۹ راهی کردستان شد و با مقاومتی سخت، دشمنان داخلی انقلاب را سرکوب کرد. جوانی خود را در جبهه‌های نبرد، از کردستان تا جنوب، سپری کرد و در خط مقدم مقابله با نیروهای بعثی حضور داشت. مسئولیت‌هایی همچون فرماندهی جبهه فیاضیه آبادان (دو سال)، لشکر ۸ نجف (شش سال)، لشکر ۱۴ امام حسین (ع) (یک سال)، قرارگاه حمزه سیدالشهدا (ع) و قرارگاه رمضان (هفت سال) و در نهایت فرماندهی نیروی هوایی سپاه (پنج سال) را بر عهده داشت.

گذشته از اینها، در پاسخ به این سوال که «چرا شهید احمد کاظمی؟» باید گفت او تنها شخصیتی است که شهید قاسم سلیمانی درباره‌اش چنین بیان کرد: «حاضرم تمام عمرم را بدهم تا یک بار دیگر صدای احمد را بشنوم.» گویی احمد بر دلها حکومت می‌کرد.