کتاب بدان ایدک الله

انقلاب اسلامی -این اعجوبهٔ قرن- به‌درستی انفجار روشنایی در جهان تاریک‌زده بود و توانست افزون بر نابودی استبداد ناپاک طاغوت، استکبار را نیز از تعرّض به کشور اسلامی ایران بازدارد. امّا تأثیر انقلاب در درون مرزهایش محدود نماند و فراتر رفت و نه تنها یأس و افسردگی را از مسلمانان زدود، بلکه نقشی اساسی در زدودن غبار گوشه‌نشینی از معنویت ایفا کرد.

اگرچه اقشار مختلف مردم در پیروزی انقلاب اسلامی سهیم بودند، امّا نقش حوزه و حوزویان در آن بسیار پررنگ‌تر از دیگران بود. انقلاب با بیانات انقلابی حضرت امام خمینی (قدّس‌سرّه) به عنوان یکی از مراجع تقلید و از مدرّسان برجستهٔ حوزه آغاز شد و پیام ایشان به برکت تلاش‌های طلّاب و روحانیّون به دورافتاده‌ترین نقاط کشور رسید. پس از پیروزی انقلاب نیز حوزه و طلّاب و روحانیّت در کنار نظام ایستادند و هر جا که ضرورت داشت – چه در جنگ و چه در جهاد سازندگی و چه در عرصهٔ جهاد فرهنگی- به میدان آمدند.

شکل‌گیری جمهوری اسلامی و پیوند محکم آن با حوزه و روحانیّت به گونه‌ای رقم خورده که سرنوشت این نهادها را به هم گره زده است. اگر قرار است نظام اسلامی باقی بماند و رشد کند، بی‌تردید بدون همراهی حوزه، روحانیّت و طلّاب نمی‌تواند به این مقصود دست یابد.

هر یک از گروه‌ها و اقشار مرتبط با امور حوزوی وظایفی بر عهده دارند، امّا در این میان، طلّاب سهم ویژه‌ای را به خود اختصاص می‌دهند. طلبه باید چنان باشد که بتواند بخشی از بارهای بر زمین‌ماندهٔ انقلاب را بر دوش گیرد و این مسئله، ضرورت آماده‌سازی طلّاب را برای انجام رسالت‌هایشان روشن‌تر می‌سازد.

خود طلبه نیز باید اندیشه ورزد و برای رسیدن به جایگاه شایسته و مطلوب، کوشش کند. امّا در این مسیر به راهنمایی نیاز دارد. رهبر انقلاب اسلامی(مدّظلّه) که از پیش از سنّ بلوغ به جامهٔ طلبگی آراسته شده و کوشیده است تمام فضیلت‌های ممکن را در خود پدیدار سازد، با دغدغه‌ای ویژه مسائل مربوط به طلّاب را دنبال می‌نمایند. ایشان تا کنون سخنرانی‌های متعدّدی برای این قشر داشته‌اند و پندهای پرمهرشان چراغ راه طلّاب گرامی بوده است. نام این اثر نیز یادآور جمله‌ای است که در آغاز کتاب «صرف میر»، از سوی استاد به طلّاب گفته می‌شد: «بدان، أیّدک الله»؛ و آنجا بود که اساتید می‌فرمودند مؤلّف نگفته «بخوان» بلکه گفته «بدان» تا از همان روز اوّل حوزه بدانی که بیش از آنکه زمان را صرف خواندن کنی، باید به تفکّر بپردازی. و این توصیهٔ پدرانه را با دعایی همراه می‌ساختند.