کتاب مارپیچ خون

کتاب «مارپیچ خون» نوشته یاشار عبدالحسین‌زاده، رمانی امنیتی با فضایی دلهره‌آور و تا حدی ترسناک است که در بستر جنگ ایران و عراق و در مواجهه با گروهک منافقین شکل می‌گیرد.

روایت از گودالی خاکی با کف باتلاقی آغاز می‌شود؛ جایی که رزمندگان ایرانی در نبرد با حزب بعث گرفتار شده‌اند. هر تلاش برای نجات، آنان را بیشتر در خاک و خون فرو می‌برد. هر که به دهانه گودال نزدیک می‌شود، با سرنیزه‌ای به شهادت می‌رسد و خونش گودال را لبریز می‌کند. این فضای هولناک، سراسر رمان را در بر می‌گیرد و عبدالحسین‌زاده با توصیف‌های دقیق و نفس‌گیر، خواننده را در دل صحنه‌ها قرار می‌دهد.

داستان از زبان اول شخص روایت می‌شود؛ راوی بارها خود و مخاطب را تا مرز جدایی روح از بدن پیش می‌برد. او سر از زندان‌های حزب بعث درمی‌آورد و اندکی بعد به اردوگاه اشرف تبعید می‌شود. حالا روحش در اختیار «برادر مسعود» است و نفسش، نفس «خواهر مریم». قرار است به عضوی از منافقین تبدیل شود—اما آیا چنین خواهد شد؟ آیا عطش خون او را در گروهک حل می‌کند یا راهی برای نجات خود و همراهانش می‌یابد؟ مسیر نجات چگونه ممکن است؟

رمان با خلق فضایی معماگونه و رعب‌آلود، حس تعلیق را در مخاطب زنده نگه می‌دارد و او را به پستوی جنگ‌های چریکی می‌کشاند. گاهی با فلش‌بک‌هایی به گذشته، از جمله صحنه خواستگاری، لحظه‌ای نفس‌کشیدن را ممکن می‌سازد و صدای سنگین ترس را برای لحظه‌ای خاموش می‌کند.

تنها نقطه ضعف داستان شاید همین باشد: مخاطب با واژه‌هایی چون حزب بعث، شهید، منافقین و شخصیت‌های واقعی روبه‌رو می‌شود، اما مشخص نیست روایت برگرفته از واقعیت است یا نه. آنچه مسلم است، «مارپیچ خون» اثری تخیلی‌ست که تنها نم‌نم‌هایی از واقعیت را در خود دارد.

—

چرا باید «مارپیچ خون» را بخوانیم؟

برای حل یک معمای خون‌آلود، در حالی که ضربان قلب‌مان به اوج رسیده و ذهن‌مان درگیر حقیقت و توهم است.

این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

به علاقه‌مندان ژانرهای امنیتی، جنایی و ترسناک که از روایت‌هایی با رگه‌هایی از واقعیت لذت می‌برند.